دسته: اشعار خانم پازوکی

 سلام به همه دوستان گلم می دونم خیلی وقته نبودم درسهام خیلی سخته و سنگین و دارم واسه ارشدم می خونم واسه همین زیاد نمی تونم آپ کنم این شعر قشنگم ماله دوسته خوبم رامینه جان هست امیدوارم همینجوری که من خوشم اومد شما هم خوشتون بیاد

آدرس وبلاگ رامینه تو لینک دوستانم موجوده

شک نکن  به برق چشمام ...شک نکن

شک نکن به حرم دستام ...شک نکن

شک نکن به عشق نابم ... شک نکن

شک نکن به حس و حالم ...شک نکن

شک نکن اگه یه روزی

منو دیدی تو خیابون

اگه با چتر خیالت

منو دیدی زیر بارون

اگه دیدی که هنوزم

شعر می گم برای چشمات

راه به راه ... کوچه به کوچه

من می گردم پی دستات

شک نکن به برق چشمام ...شک نکن

شک نکن به حرم دستام...شک نکن

شک نکن به عشق نابم ...شک نکن

شک نکن به حس و حالم...شک نکن

شک نکن اگه که دیدی

توی کوچه باغ نشستم

جز به سایه خیالیت

دل به سایه ای نبستم

شک نکن اگه دوباره

منو دیدی که می خونم

شک نکن که تا قیامت

من به یاد تو می مونم

شک نکن به برق چشمام ...شک نکن

شک نکن به حرم دستام...شک نکن

شک نکن به عشق نابم ...شک نکن

شک نکن به حس و حالم...شک نکن

شک نکن اگه دلم رو

توی باغچه ات جا می ذارم

اگه شبها تو خیالم

دست توی دستات می ذارم

شک نکن اگه که دیدی

تو خیابون یه دیوونه

اسم تو روی لباشه

داره از عشقت می خونه

شک نکن به برق چشمام ...شک نکن

شک نکن به حرم دستام...شک نکن

شک نکن به عشق نابم ...شک نکن

شک نکن به حس و حالم...شک نکن

دسته:

<a href="http://pagerankr.blogfa.com/" target="_blank"> <embed src="http://rouzbeh-graphic.persiangig.com/Galebs/music1020/analog-clock-6.swf" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash" name="obj1" width="155" height="155" quality="High" wmode="transparent"> </object></div></body></a>

دسته:

پاسخ داد:«از حماقت تو خنده ام مي گيرد»

پرسيدم: «مگر چه كرده ام؟»

گفت: «مرا لعنت مي كني در حالي كه هيچ بدي در حق تو نكرده ام»

با تعجب پرسيدم: «پس چرا زمين مي خورم؟!»

جواب داد: «نفس تو مانند اسبي است كه آن را رام نكرده اي.

 نفس تو هنوز وحشي است؛ تو را زمين مي زند.»

پرسيدم: «پس تو چه كاره اي؟»

پاسخ داد: «هر وقت سواري آموختي، براي رم دادن اسب تو خواهم آمد

؛ فعلاً برو سواري بياموز. در ضمن اين قدر مرا لعنت نكن!

گفتم: «پس حداقل به من بگو چگونه اسب نفسم را رام كنم؟»

در حاليكه دور مي شد گفت: «من پيامبر نيستم جوان ...!

دسته:

امیدوارم حالتون خوب باشه

خوب این مدت که نبودم امتحان داشتم و سرم شلوغ

امیدوارم خوبه خوب باشید

اینم یه حرف قشنگ از دوسته نازم مهسا جون

طنابه محبت را پاره کردم که گره بخورد شاید به هم نزدیکتر بشویم

            چشمانم

            به بزرگی قلب ستاره ها

            و

            قلبم

            به سخاوت طنین باران

            و انگشتانم

            به بلندای نشانه ی آسمان است

            من

            به بلندترین بلندی شب

            تکیه کردم

            و ندانستم

            چشمانم

            در تاریکی شب

            کوربین شده

            من

            بی تو

            تا شب

            سفر کردم

            و ناخواسته

            اسیر سیاهی شب شدم

            و با او انس گرفتم

            من

            بی تو

            تا شب

            سفر کردم

            و شب را

            چه آرام

            در آغوشم

            تجربه کردم
        

دسته:

می تونی طلسم رو بشکنی

لباس بدبینی رو بکنی

می تونی گذشته رو ول کنی

بشینی با من درد دل کنی

من که جز تو کسی رو ندارم

دست تو دستای کی بزارم

من فقط تو رو دارم

تو رو دارم

می تونی عاشقم بشی

بیایو پاره تنم بشی

می تونی مثل خودم بشی

خدا تو بگو نره

من دوسش دارم

بگو نره

اگه بره دلو می گیره

می میره

بهش بگو برگرده

من دلم پره درده

اگه برنگرده می میرم

می میرم

من به تو بد کردم

واسه همینه که پره دردم

تو منو ببخش

پشیمونم

عشقه من دوست دارم

من فقط تو رو دارم

تموم خاطرات رو بردی

تو مگه قسم نخوردی

که

دلامون با همه همیشه؟

بدون تو دیگه نمی تونم

چی می خوام دیگه نمی دونم

نمی دونم

پشیمونم

دسته:

 شاعری روزی گفت :

« بهترین چیز٬ رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است ! »

آن نگاه کو ؟ و کجاست ؟

پس چرا حادثه ها ناپیداست ؟

رسم عاشق کشی اش پا برجاست ؟

شاعر از قرن دگر بود٬ نبود؟

به گمانم به سرش گرد جنون ریخته بود !

بی شک از جای دگر بود  که گفت :

                                              بهترین٬ عشق٬ نگاه .

دوره اش٬ دوره مردانی بود ٬

کز پس تیرگی چشم سیه می مردند !!!

و زنانی که به سر پولکی دامنشان ٬ مهر و وفا دوخته بود !!!

در بازارچه اش معرفت و عشق و جنون ارزان بود !

زرگر پیر به هر کس که صفا داشت٬ امانت میداد !

مرگ بی یار٬ دگر آینه عبرت مردم شده بود !

کودک باغ٬ به سر مستی عشاق بد عادت شده بود !

اینک اما ٬

به چه کس باید گفت :

که غریبانه ترین ناله شهر ٬

سهم آدمهایی است ٬

که به رسم دیروز ٬

زیر لب زمزمه کردند که های :

          « بهترین چیز٬ رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است! »

دسته:

دیگر برای گفتن بهانه نیست!

خشک است گلوی حرف های هر روزی !

از چه بگوییم ؟

از عشق ؟

از امید ؟

از روزهایی که در فرار می گذرد ؟

از چه بگوییم؟

از تیک و تاک ساعت و چهار سوی یک اتاق و تنهایی ؟

یا از شبهایی که جای روز می شود و روزهایی که هیچ ؟

در پی چه باشیم؟

آینده ای نامعلوم؟

حقهایی که می خورند و یا عشقهایی که می کشند ؟

کدام ؟

تنها می بینیم ٬ سکوت می کنیم و می شکنیم !!!

با اینهمه ٬ تنها یک کاش باقی می ماند ...

کاش هیچگاه بزرگ نمی شدیم ...

کاش ...

دسته:

بیا دعا کن که بی تو

قلب شکسته ام نپوسه

بهار عشق تو زندگی ام

دوباره از راه برسه

بیا دعا کن آسمون

بارون بباره رو سرم

بشوره این بی کسی مو

شلوغ بشه دور و برم

بیا دعا کن تا یه وقت

حروم نشن ترانه هام

یه شب بیای تو خلوتم

رنگ بگیرن خاطره هام

بیا برام دعا بکن

واسه من و اطلسی هام

برای گلهای جوون

برای من...بی کسی هام

بیا دعا کن ایندفعه

قاصدک از راه که می یاد

خبر های خوش بیاره

بگه که فردا " اون " می یاد .

دسته:

به لب هایم مزن قفل خموشی

که در دل قصه ای ناگفته دارم

زپایم باز کن بند گران را

کزین سودا دلی آشفته دارم

« تا درودی دیگر بدرود »

دسته:

            خبر از تاریکی راه ها میداد

            و قدم هایم

            چه آهسته خبر از رفتن داد

            و دستانم

            خبر از پوچی لحظه ها

            و قلبم

            را نپرس!

            که

            چه جاودانه

            در سوز عشقت

            سوخت و نابود شد

            اکنون

            من در اوج

            نفرت

            خسته تر از خستگان عالم

            از پوچی عشقم

            و تهی ماندن

            دستانم

            میگویم

            من دل شکسته

            شدم

            و دستانم توان

            حجم

            تهی

            را ندارد

            من بار تهی را

            بر دوشم چه سنگین کشیدم

            و ندانستم

            کمرم از بی باری

            خم شده

دسته:

روی دفترم راه میروم

سطر به سطر،

خورشید که زیر پایم سُر خورد

و برف بارید

دانستم که تو نیستی تا

برای هر دانه برف شعری بگویی

و من برای به خاطر سپردنشان

یک قرن زمستان را در حافظه ام کم بیاورم

و تو بهانه از سربگیری که

شعرهایم را در چشمهایت جا گذاشته بودم

سایه نیستم اما حقیقت هم ندارم!

 

دسته:

دست در دست تو دادم

یاد داری آن روز را

در نگاهت جان دادم

من به تو جان دادم

و ندانستی تو

چه ندا سر دادم

من به تو دل دادم

و دلم را بردی

به تماشای دلت

من دلت را دیدم

که به  شوق دل من میلرزید

من دلت را دیدم

و ندانستم که چرا میگرید

من تو را سر دادم

واژه ها از پس هم می آمد

یاد تو می آید؟

روز اول 

دست من میلرزید

از صدای شکست عهد تو

دست من میلرزید

و ندانستم من

که عهدت ماندنی نیست

تو به من قول دادی

یاد داری آن روز تلخ را؟

تو به من قول دادی

و دلم را به اسیری بردی

تو به من قول دادی

که ترکم نکنی

پس چه آمد به سر من

کجا هستی تو؟

دلم را میدهی؟

دسته:

به بی پناهیش 

شدم
 

دسته:

گناه کردم